Soms brengt een reis je niet verder weg, maar juist dichter bij jezelf. En blijkt dat je ondanks dat je solo-reist, je júíst niet alleen bent. Sterker nog: het zorgt voor verbinding. Voor Rosa begon die reis dit keer in India. Een mystieke plek waar de tijd zowaar even stil komt te staan, je niet anders kunt dan vertragen en je je als vanzelf overgeeft aan het bijzondere lokale leven. Een ongrijpbaar stuk van de wereld

Als vrouw in m'n eentje afreizen naar India. Dat leek me nogal wat. India is een plek op de wereld die me altijd heeft weten te intrigeren. Meer dan welk ander land ook. Dat mystieke gevoel begon al toen twee vriendinnen ruim tien jaar geleden vol avontuurlijke verhalen terugkwamen van een rondreis door het gigantische Aziatische land. De één, altijd keurig gekleed en van wie ik had verwacht dat ze India ronduit niets zou vinden, vond het er juist waanzinnig. De chaos, de mensen die ze er ontmoette, de kleuren en vooral: de avonturen die ze er beleefde. Terwijl de ander, een reislustige stewardess die eerder 'in de wereld' woont dan op één vaste plek, in acht landen heeft gewoond en vijf talen spreekt, juist enorm blij was toen de reis door India voorbij was. Ze vond het maar intens, de mensen opdringerig en de straten en hotels vies. Eén ding wist ik vanaf toen zeker: India maakt gegarandeerd iets onverwachts in je los en is klaarblijkelijk niet in een hokje te stoppen.

Het land heeft in al die jaren die volgden dan ook als een ongrijpbaar stuk van de wereld gevoeld. De extreme diversiteit aan mensen, de verschillende religies en geloven die er samenleven, de functie als spiritueel toevluchtsoord, duizenden eeuwenoude tradities, bijzondere rituelen, spectaculaire natuurgebieden (van de besneeuwde Himalaya's tot tropische stranden), gigantische steden, één van de smaakvolste keukens ter wereld en het type reiziger dat ernaar toe trekt.

Soms brengt een reis je niet verder weg, maar juist dichter bij jezelf. En blijkt dat je ondanks dat je solo-reist, je júíst niet alleen bent. Sterker nog: het zorgt voor verbinding. Voor Rosa begon die reis dit keer in India. Een mystieke plek waar de tijd zowaar even stil komt te staan, je niet anders kunt dan vertragen en je je als vanzelf overgeeft aan het bijzondere lokale leven. Een ongrijpbaar stuk van de wereld.

Als vrouw in m'n eentje afreizen naar India. Dat leek me nogal wat. India is een plek op de wereld die me altijd heeft weten te intrigeren. Meer dan welk ander land ook. Dat mystieke gevoel begon al toen twee vriendinnen ruim tien jaar geleden vol avontuurlijke verhalen terugkwamen van een rondreis door het gigantische Aziatische land. De één, altijd keurig gekleed en van wie ik had verwacht dat ze India ronduit niets zou vinden, vond het er juist waanzinnig. De chaos, de mensen die ze er ontmoette, de kleuren en vooral: de avonturen die ze er beleefde. Terwijl de ander, een reislustige stewardess die eerder 'in de wereld' woont dan op één vaste plek, in acht landen heeft gewoond en vijf talen spreekt, juist enorm blij was toen de reis door India voorbij was. Ze vond het maar intens, de mensen opdringerig en de straten en hotels vies. Eén ding wist ik vanaf toen zeker: India maakt gegarandeerd iets onverwachts in je los en is klaarblijkelijk niet in een hokje te stoppen.

Het land heeft in al die jaren die volgden dan ook als een ongrijpbaar stuk van de wereld gevoeld. De extreme diversiteit aan mensen, de verschillende religies en geloven die er samenleven, de functie als spiritueel toevluchtsoord, duizenden eeuwenoude tradities, bijzondere rituelen, spectaculaire natuurgebieden (van de besneeuwde Himalaya's tot tropische stranden), gigantische steden, één van de smaakvolste keukens ter wereld en het type reiziger dat ernaar toe trekt.

Toch was het begin 2026 zo ver. Ik zou eindelijk all by myself richting India vertrekken. Voor een maand, een overzichtelijke periode, zo leek me. Bovendien reisde ik niet zomaar naar het bijzondere land af. Ik zou er een bruiloft bijwonen van een goede vriend die in het huwelijksbootje (nou ja, de Indiase variant ervan) zou stappen met zijn Indiase geliefde. En dus kon ik er niet langer omheen. Ik zou met eigen ogen gaan ontdekken, zien, proeven, ruiken en voelen hoe India is.

Misschien is dát wel het juiste woord voor India: mystiek. Het is immers een plek die, als je een beetje rondvraagt, je in je hart sluit of liever vermijdt. Veel ertussenin lijkt haast niet te bestaan. In elk geval niet in de verhalen die ik er tot dusver over heb gehoord. Nu het moment dan eindelijk was gekomen, was ik stiekem een beetje bang dat ik het, als fervent reiziger, misschien wel helemaal niets zou vinden. Zou ik wel met de drukte om kunnen gaan? Zou ik me veilig voelen? Ik besloot mijn verwachtingen laag te houden en alles op me af te laten komen.

Bovendien vond ik het een mooie aanleiding om in het land, waar zelfs een heus ministerie voor yoga (!) bestaat, een yogadocentenopleiding te volgen en me een tijdje terug te trekken in een ashram. Na de bruiloft in de drukke stad Kolkata leek het me als natuurfanaat pur sang wel wat om het adembenemende Himalayagebergte in te trekken. En zo geschiedde.

Na 17 lange dagen van 06.00 tot 21.00 uur mee te draaien in een traditionele ashram en me onder te dompelen in de yogawereld (inclusief meditatie, ademwerk en het zingen van mantra's, want nee, yoga is níét alleen de poses die wij hier in het Westen vooral kennen) en drie keer per dag hetzelfde onbewerkte eten, voelde ik me sterker, gezonder en fitter dan ooit. Maar dat niet alleen.

Al mijn vooroordelen over India (je wordt er ziek, het is er niet veilig) waren eigenlijk al op dag één als sneeuw voor de zon verdwenen, toen ik huppelend door het dorpje mijn weg zocht naar de lokale winkeltjes en het strand. Tot mijn blijdschap werd ik in het piepkleine dorpje in Kerala, in Zuid-India, om de haverklap vrolijk begroet door dorpelingen, steevast zonder twijfel geholpen als ik de weg niet wist, en vooral: heerlijk eten toegeschoven. Ik voelde me er op de eerste dag al als een vis in het water.

In India eet je met je handen, althans de locals doen dat. En ja hoor, het duurde niet lang voor ook ik iedere ochtend een hartige ontbijtpannenkoek van rijst met één hand door de spicy dips doopte, met een romige, warme chai-thee ernaast. Ik voelde me zo licht en gelukkig dat ik een kijkje mocht nemen in het lokale leven, mocht eten met lokale mensen die met liefde op ieder moment van de dag een chai toeschoven en één van de lokale lekkernijen kookten. De prachtige bomen, de aapjes, de religieuze optochten die 's avonds regelmatig plaatsvonden. Wat een voorrecht dat ik uit mijn eigen kleine bubbel kan stappen en met eigen ogen mag zien wat de wereld nog meer is dan hoe ik die ken. En die blijkt toch echt een stuk groter dan alleen mijn bubbel, met de problemen die in het dagelijks leven nog wel zo groot leken. Die bestonden hier niet en werden in een mum van tijd gerelativeerd tot een stofje in het universum. Met wat afstand kon ik naar mezelf thuis kijken en zien hoe ik me vaker wel dan niet druk maak over zaken die echt zo problematisch niet zijn.

Grappig genoeg was ik van tevoren toch zo zenuwachtig om in m'n eentje naar India af te reizen dat ik vlak voor vertrek allerlei smoesjes aan het bedenken was waarom ik niet hoefde te gaan. Nu ik hier te midden van de chaos en mystiek van India was, kon ik alleen maar denken: waarom ben ik niet eerder gegaan? Zo interessant hoe dat werkt in ons brein zodra we ook maar een beetje neigen naar oncomfortabel worden. En voor de zoveelste keer ervaarde ik in levende lijve dat onze angst voor iets, weggaan uit je comfortzone, steevast groter is dan de actie zelf.

In een wereld die steeds meer gepolariseerd lijkt te raken, zijn juist deze ervaringen met andere culturen essentieel. Het zijn de momenten waarop je hoogstpersoonlijk ervaart dat jouw kijk op de wereld niet de enige is, en ook niet per se de 'goede'. Dat er duizenden culturen en manieren van leven bestaan en dat je daarin voelt dat we allemaal mens zijn en uiteindelijk allemaal liefde en geluk willen ervaren. Dat gevoel is met geen pen of camera vast te leggen. Dat zul je echt zelf moeten ervaren.

Achterop de scooter van een nieuwe, lokale reisvriend die me zonder enige twijfel in zijn vrije tijd naar het ziekenhuis bracht en de gesprekken met de arts voor me vertaalde (ik had een ontstoken oog), vertelde hij me in geuren en kleuren over hoe hij opgroeide, hoe lekker zijn moeder kookte en over zijn interesse in yoga, in tegenstelling tot zijn vrienden. Maar ook was hij nieuwsgierig naar hoe mijn leven eruitziet aan de andere kant van de wereld. Terwijl hij in geuren en kleuren vertelde over zijn jeugd en we door de Indiase gewassen reden, voelde ik dat ene gevoel weer door mijn aderen stromen.

Dít is waarom je thuisplek af en toe verlaten zo belangrijk is voor een harmonieuzere wereld. Als je bevoorrecht genoeg bent tenminste, en die kans is groot als je dit leest. Namelijk om hoogstpersoonlijk een inkijkje te krijgen in een wereld die anders is dan die voor jou normaal is, én waarbij als mooie bijkomstigheid al je bevoorrechte problemen per direct in het niet vallen. Wat een voorrecht is het om deze momenten mee te maken.

Steeds meer vrouwen kiezen bewust voor slow travel. Waar komt dat groeiende verlangen vandaan? Lees het in ons trendartikel.