Tijd voor een solo avontuur

Waar ik vaak overloop van ideeën, loop ik soms ook over met dromen. Dromen over plekken waar ik heen zou willen en mensen die ik zou willen zien. Een beetje scrollen, is de perfecte remedie. Ik kan gaan en staan waar ik wil zonder me daadwerkelijk te verplaatsen. Ik kan in één klik op Madagascar verblijven of op Lanzarote door simpelweg mijn screensaver te veranderen.

Ik merk het alleen al aan de series en podcasts die ik luister hoe mijn interesse steeds meer aangewakkerd wordt. Als je al die verhalen hoort, kan je haast niet anders dan zelf dromen over onbekende bestemmingen. Ik bewonder ze, de heldhaftige verhalen van vrouwen die ineens een leven in het buitenland opstarten. En de solo-reizigers, die hun hart durven te volgen naar avontuur. Ik merk bij mezelf dat er een stemmetje groeit dat ik niet langer kan negeren - er broeit steeds meer een verlangen waar ik niet om heen kan. Waar ik eerst vooral voor- en nadelen heb afgewogen en me zelfs onzeker voelde, voel ik nu steeds meer dat ook bij mij het avontuur lonkt. Niet zo drastisch als een heel ander leven in de buitenlandse zon. Maar, een verlangen naar een solo-reis. Vanuit een overtuigend stemmetje van meer 'ja' en minder 'nee' zeggen heb ik het idee dat dat me op plekken gaat brengen waar ik wil zijn.
Waar ik dan heen zou gaan weet ik eerlijk gezegd niet, de mogelijkheden zijn eindeloos. Ik heb ergens wel zin in de warmte, maar dan niet een tropische all-inclusive 'bakken-aan-het-zwembad' vakantie. Nee, meer een vakantie vol avontuur, nieuwe ontdekkingen en een cultuur die voor mij onbekend is. Dat is waar ik enthousiast van word. Geïnspireerd door raak. Eigenlijk moet ik gewoon de knoop doorhakken en gaan. En ook weten dat het allemaal best spannend mag zijn, Rome is ook niet in een dag gebouwd, toch?

Ik vind het doodeng, maar als iets me tegelijkertijd zo inspireert, is het dan niet gewoon een stukje veiligheid en vertrouwen wat me nu nog op Nederlandse bodem houdt? Ik heb me de afgelopen dagen steeds meer verdiept in solo reizen en nagedacht of ik dat avontuur wel aan moet gaan. En ergens denk ik: er is gewoon maar één manier om erachter te komen of het bij me past.. Wordt het niet gewoon tijd om een solo-trip te plannen? Om gewoon te gaan? Ik wilde meer ja zeggen op avontuur, meer nee tegen verwachtingen. Vaker uit mijn comfortzone kruipen en minder vasthouden aan wat ik al ken. Mijn enthousiasme is groter dan mijn angst. Diep van binnen voel ik ook wel dat het misschien juist heel erg bij me past. Ik vind het doodeng, maar ik kan tegelijkertijd niet wachten. Ik ben benieuwd waar het me brengt. En hoe m’n omgeving zal reageren wanneer ik ze vertel dat ik een solo-trip ga boeken.. I’ll keep you posted.

Meer weten? Lees hier alles over mijn reis.