Incoming call: adventure

Ik voelde me afgelopen weken met regelmaat toerist in eigen land. Een gevoel dat ik tegenwoordig bijna dagelijks probeer te omarmen door vaker impulsieve beslissingen te nemen. Door alleen op pad te gaan en steeds het avontuur te zoeken in de kleine dingen. Toch twijfel ik de laatste dagen of ik mijn solo-avonturen niet grootser wil aanpakken.

De micro-avonturen die ik onderneem, maken een soort reishonger in me los. Ik wil letterlijk en figuurlijk over grenzen heen. Misschien wil ik zelfs wel op een solo-reis, ergens ver weg van hier. Ik heb altijd bewondering gehad voor vrouwen die dat durven. Ergens vind ik dat dus doodeng, maar het maakt me ook nieuwsgierig. De solo-activiteiten die ik afgelopen maand heb ondernomen, hebben me aan het denken gezet: Zou het echt niks voor mij zijn?

Over die angsten gesproken, die wijken niet eens zo gek af van de zorgen die ik me heb gemaakt bij de micro-avonturen: Wat als ik het niet leuk vind? Wat als ik geen aansluiting weet te vinden? Ik weet dat die angsten me tot nu toe steeds weerhouden hebben van de dingen waar ik achteraf heel erg blij van word. Het enige verschil is dat ik nu op een paar duizend kilometer van huis zal zijn, maar hoe anders maakt dat mijn angsten nu echt? Het zal wel loslopen.

Geen enkele reis heeft me ooit ongelukkig gemaakt. De zon, een nieuwe omgeving, een andere cultuur: er is genoeg te ontdekken. Ik denk zelfs dat ik het steeds fijner begin te vinden om gewoon avonturen alleen te beleven, het contact met anderen, dat komt daarin vaak vanzelf.

Waar ik eerst met lichte jaloezie naar vrouwen keek die het solo-avontuur aan durfden te gaan, voel ik nu steeds meer bewondering en fascinatie. Hoe zet je de stap om écht te gaan? Het overweldigt me allemaal een beetje, merk ik. Misschien is het een kwestie van het idee laten bezinken.. Moet ik nog even verder onderzoeken of het wat voor me is. 

Meer weten? Lees hier alles over mijn reis.