#3 Waarom anders doen als het ook hetzelfde kan

Toen ik vorig jaar op zoek was naar een Italiaanse kustplaats om een ruime week te zonnen, zwemmen, dutten en boeken te lezen kwam ik vrij toevallig uit op Levanto. Het zag er op plaatjes nog niet eens zo indrukwekkend uit maar het had een strand, was vlakbij een paar dorpen die ik kende en dol op was, dankzij een treinstation was het goed bereikbaar dus eigenlijk was ik al snel tevreden. Ik boekte een appartement met een balkon en een keuken (waarbij vooral de ijskast van belang is want witte wijn houdt vooralsnog zichzelf niet koud) en het grote verheugen kon beginnen.

Een kleine twee maanden later bleek Levanto alles te zijn wat ik ervan had gehoopt en meer, dus toen ik voor dit jaar weer op zoek was naar een vakantiebestemming wist ik eigenlijk al vrij snel dat dat weer Levanto moest worden. Never change a winning team is een uitspraak die mij zeer op het lijf is geschreven, want ook al heb ik van reizen en nieuwe plekken ontdekken mijn werk gemaakt, stiekem ben ik een ontzettend gewoontedier dat enorm verknocht is aan routine en traditie.

Dat komt door mijn moeder. Zij zei altijd 'als iets bevalt moet je het nog een keer doen, en als je iets twee keer gedaan hebt is het een traditie.' En zo geschiedde dat mijn hele jeugd aan elkaar hangt van rituelen en gewoontes. Zo gingen we vrijwel elk jaar naar Italië en dan altijd naar hetzelfde gebied, zodat we elk jaar naar dezelfde kustplaats konden gaan (Castiglione della Pescaia), waar we bij dezelfde strandtent lagen (La Valletta), hetzelfde bestelden tijdens de lunch (bijvoorbeeld frutti di mare voor m'n vader en prosciutto e melone voor mij) en waar we elke avond bij dezelfde pizzeria (Giacomino) aten. Op de dagen dat we niet naar het strand gingen lagen we bij het zwembad van ons huis, of reden we naar Siena voor weer een hele rits tradities. Daar bestelden we bij bar Il Palio eerst een cola light met ijs, in de volgende ronde een fles witte wijn, en avondeten deden we bij Antica Trattoria Papei. Elk. Jaar. Weer.

Het zorgde ervoor dat die streek in Italië als thuis voelt. Dat eigenlijk heel Italië als thuis voelt, dat het nog altijd zonder twijfel mijn lievelingsland is. En dat ik niet alleen in Italië, maar ook in bijvoorbeeld Parijs het liefst terugkeer naar de plekken die ik al ken. Lunchen bij Café Charlot, het terras van Les Philosophes, picknicken in Jardin du Luxembourg, dineren bij La Coupole. Of in New York, breng me naar het terras van Morandi of Sant Ambroeus en ik ben zielsgelukkig. Terugkomen op plekken die je al kent is misschien niet heel avontuurlijk, en volgens velen ook ronduit stom want het zou niet zijn waar reizen om gaat, het is wél godallejezus heerlijk. Om te weten wat je gaat bestellen, je te verheugen op het uitzicht, op die aardige ober, op het bijna gegarandeerde succes dat je daar gaat ervaren.

Hoe strikt we ook waren en zijn in ons traditiebeleid, de familievakanties in Italië zijn toch aan erosie onderhevig gebleken. Dus nu maak ik mijn eigen tradities, en die beginnen in Levanto. Waar ik pizza eet bij Bruno, de trein pak naar Camogli, of naar Vernazza. Om daar naar restaurant La Torre te klimmen voor het mooiste uitzicht van de wereld, en om de dag erna naar Manarola te gaan voor het terras van Nessun Dorma. Om, kortom, elke keer weer, intens tevreden en gelukkig te zijn.

Liesbeth Rasker

Liesbeth Rasker (31) is reisjournalist en heeft van haar werk haar hobby gemaakt: reizen, dus nu schrijft ze reisboeken en -verhalen. Ze spendeert teveel tijd op Instagram, woont in Amsterdam, houdt van Italië en wil ooit nog alle landen van de wereld bezoeken. 

@liesbethrasker

Laat een opmerking achter

Liesbeth Rasker

Liesbeth Rasker (31) is reisjournalist en heeft van haar werk haar hobby gemaakt: reizen, dus nu schrijft ze reisboeken en -verhalen. Ze spendeert teveel tijd op Instagram, woont in Amsterdam, houdt van Italië en wil ooit nog alle landen van de wereld bezoeken. 

@liesbethrasker