#1 Het leven duurt zo lang het duurt

Het was in een hostel in Nieuw-Zeeland, nu zo'n 7 jaar geleden, dat ik Dave ontmoette. Een typische hostelavond, niet echt iets bijzonders. We waren in Rotarua, waar door de thermische bodem de warmwaterbronnen zo de grond uitspuiten en overal rare pruttelende modderpoelen te zien zijn. De stad wordt dan ook ingekleurd door een uiterst penetrante geur van rotte eieren, wat in zo'n hostel natuurlijk altijd wat te bespreken oplevert. Dus daar zaten we, met een biertje, bij het kampvuur dat de hosteleigenaar in de achtertuin had opgezet. Dave, ik, en nog drie of vier anderen. Maar eigenlijk had ik alleen maar oog en oor voor Dave.

Dave was namelijk anders dan alle andere mensen die ik toen, maar nu nog steeds, ooit heb ontmoet tijdens een reis. Zeker wie alleen reist komt de ganse dag in aanraking met nieuwe mensen. Leuke mensen, normale mensen, saaie mensen, soms stomme mensen, maar het is in ieder geval altijd een verrijking om zoveel nieuwe gezichten te zien en verhalen te horen. Soms trek je een paar dagen met elkaar op en wordt je voor even beste vrienden. Dan vertel je elkaar levensverhalen en zielenroerselen die je je goede vrienden misschien zelfs niet eens vertelt, omdat praten met een vreemde paradoxaal genoeg soms veel makkelijker is dan met mensen die je goed kent. Zeker als je aan de andere kant van de wereld bent en alles wat je kent geografisch en gevoelsmatig zo ver van je verwijderd is.

Toen al die nieuwe reisvrienden rond het kampvuur zaten kwam Dave binnen, en iedereen keek meteen naar hem. Want hij was nogal een opvallende verschijning, en niemand kon enige vorm van verbazing onderdrukken toen bleek dat hij inderdaad kwam inchecken en een bed op een slaapzaal had geboekt. Een hostelgenoot als Dave maak je niet vaak mee. Dave was namelijk hoogbejaard. Negenenzeventig lentes jong, vertelde hij me toen hij zijn tas bij zijn bed had neergelegd en bij het kampvuur was aangeschoven.

Hij was al twee maanden op reis. Had net een maand in Australië doorgebracht, zat nu zo'n week of drie in Nieuw-Zeeland en ging hierna door naar Bali. Het was de eerste keer dat hij in zijn eentje op reis ging, 'better late than never' zei hij daarover. Oorspronkelijk kwam hij uit San Francisco, al voelde dat al bijna niet meer als thuis omdat hij alles wat hij bezat had verkocht. Niet lang voordat hij op deze reis vertrok overleed zijn vrouw aan kanker, ze hadden geen kinderen, hij had nauwelijks nog familie over en was, in tegenstelling tot zijn vrienden die bijna allemaal al in verzorgingstehuizen zaten, nog vrij fit en goed ter been. En dus besloot hij het leven, 'or what's left of it', over een andere boeg te gooien.

Hij verkocht hun huis en spullen, ging naar een reisbureau en kocht een wereldticket. Hij had altijd al Australië willen zien, hij had gedroomd van de bergen en gletsjers in Nieuw-Zeeland, hij wilde de rijstvelden zien van Bali en had grootse plannen voor alles daarna. Tempels in Thailand, theeplantages in Sri Lanka, treinreizen in India, Dave wilde het allemaal. Een jaar reizen, misschien wel twee, zo zag hij het voor zich. En als 'ie terug in Amerika was zou hij gaan inchecken bij het verzorgingstehuis waar zijn beste vriend ook zat, 'you know, to wait for my last and final trip.'

Die avond dronken we biertjes en roosterden we marshmallows, de volgende dag checkte ik uit om door te reizen naar het zuiden van het land, terwijl Dave richting noorden ging. Hij had geen Facebook, Instagram bestond nog niet, en email begreep 'ie niet. Maar als hij dat wel had had ik hem willen vertellen dat hij voor altijd mijn antwoord is gebleven als ik mensen hoorde zeggen dat ze 'te oud' waren om te backpacken. Om te slapen in hostels. Om te reizen. Je bent echt nooit ergens te oud voor, want het leven duurt zolang het duurt. En laat niemand je wat anders vertellen. 

Wil je alvast een sneak peak van Liesbeth Rasker haar nieuwe boek?
Bekijk dan hier de preview via bol.com.

Liesbeth Rasker

Liesbeth Rasker (31) is reisjournalist en heeft van haar werk haar hobby gemaakt: reizen, dus nu schrijft ze reisboeken en -verhalen. Ze spendeert teveel tijd op Instagram, woont in Amsterdam, houdt van Italië en wil ooit nog alle landen van de wereld bezoeken. 

@liesbethrasker

Liesbeth Rasker

Liesbeth Rasker (31) is reisjournalist en heeft van haar werk haar hobby gemaakt: reizen, dus nu schrijft ze reisboeken en -verhalen. Ze spendeert teveel tijd op Instagram, woont in Amsterdam, houdt van Italië en wil ooit nog alle landen van de wereld bezoeken. 

@liesbethrasker